واداشت ز فکر عدمم شبهه هستی

زین آینه پاکست چو تمثال حسابم

کم ظرفیم از غفلت خویش است وگرنه

دریاست می ربخته از جام حبابم

آه از غم آن کار که ننمود صوابم

پیمانه عجزم من موهوم بضاعت

چندان که به قاصد نتوان داد جوابم