چندان که به قاصد نتوان داد جوابم

واداشت ز فکر عدمم شبهه هستی

آه از غم آن کار که ننمود صوابم

پیمانه عجزم من موهوم بضاعت

گفتی چه کسی در چه خیالی به کجایی

بیتاب توام ، محو توام ، خانه خرابم

بیدل نه همین وحشتم از قامت پیریست