آه از غم آن کار که ننمود صوابم

کم ظرفیم از غفلت خویش است وگرنه

دریاست می ربخته از جام حبابم

واداشت ز فکر عدمم شبهه هستی

پیمانه عجزم من موهوم بضاعت

چندان که به قاصد نتوان داد جوابم

گفتی چه کسی در چه خیالی به کجایی