پیمانه عجزم من موهوم بضاعت

دریاست می ربخته از جام حبابم

واداشت ز فکر عدمم شبهه هستی

آه از غم آن کار که ننمود صوابم

چندان که به قاصد نتوان داد جوابم

گفتی چه کسی در چه خیالی به کجایی

بیتاب توام ، محو توام ، خانه خرابم