چسبیده است بر دل بی مدعا لبم

تا چند پرسی از من آشفته حال دل

چون ساغر شکسته ندارد صدا لبم

بال هوس ز موج گهر سر نمی کشد

لبریز حیرتم به کمالی که روزگار

خشت بنای آینه ریزد ز قالبم

خواهی محیط فرض کن و خواه قطره گیر