خشت بنای آینه ریزد ز قالبم

بال هوس ز موج گهر سر نمی کشد

چسبیده است بر دل بی مدعا لبم

لبریز حیرتم به کمالی که روزگار

خواهی محیط فرض کن و خواه قطره گیر

دارد همین یک آبله از سینه تا لبم

آسان به شکر تیغ تو نتوان بر آمدن