گلوی حرص می افشارد از انگشتر انگشتم

اگر صد نوبتم ناز تو راند تیغ برگردن

همان چون شمع ازتسلیم بر چشم تر انگشتم

به سیم و زر چه امکانست فقرم سرفرود آرد

اگر چون گردباد از خاکساری می شدم غافل

قلم برکهکشان می راند تحریک سر انگشتم

دربن خمخانه ها مخمور من نگذشت صهبایی