قلم برکهکشان می راند تحریک سر انگشتم

به سیم و زر چه امکانست فقرم سرفرود آرد

گلوی حرص می افشارد از انگشتر انگشتم

اگر چون گردباد از خاکساری می شدم غافل

دربن خمخانه ها مخمور من نگذشت صهبایی

صدا خواهد کشید اکنون ز طبع ساغر انگشتم

چو ماه نو به این مستی شکست امشب کلاه من