ارکان نپرورد چو تو گوهر به هیچ قرن

تاج تو غبن افسر دارا و اردوان

تو آفتاب ملکی و هر جا که می روی

چون سایه از قفای تو دولت بود دوان

گردون نیاورد چو تو اختر به صد قران

بی طلعت تو جان نگراید به کالبد

بی نعمت تو مغز نبندد در استخوان