بی طلعت تو جان نگراید به کالبد

چون سایه از قفای تو دولت بود دوان

ارکان نپرورد چو تو گوهر به هیچ قرن

گردون نیاورد چو تو اختر به صد قران

بی نعمت تو مغز نبندد در استخوان

هر دانشی که در دل دفتر نیامده ست

دارد چو آب خامه تو بر سر زبان