گردون نیاورد چو تو اختر به صد قران

تو آفتاب ملکی و هر جا که می روی

چون سایه از قفای تو دولت بود دوان

ارکان نپرورد چو تو گوهر به هیچ قرن

بی طلعت تو جان نگراید به کالبد

بی نعمت تو مغز نبندد در استخوان

هر دانشی که در دل دفتر نیامده ست