بی نعمت تو مغز نبندد در استخوان

ارکان نپرورد چو تو گوهر به هیچ قرن

گردون نیاورد چو تو اختر به صد قران

بی طلعت تو جان نگراید به کالبد

هر دانشی که در دل دفتر نیامده ست

دارد چو آب خامه تو بر سر زبان

دست تو را به ابر که یارد شبیه کرد