شد سعادتها ضمان تا استخوانی یافتم

یاس چون امید در راه تو بی سامان نبود

آرزوی رفته را هم کاروانی یافتم

چون هما برقسمت منحوس من باید گریست

همچو آن آیینه کز تمثال می بازد صفا

گم شدم در خویش از هر کس نشانی یافتم

چول سحر زین جنس موهومی که خجلت عرض اوست