برداشت نفس آن همه زحمت که خمیدم

نیرنگ دل از صورت من شبهه تراشید

رفتم که کنم رفع دوبی آینه دیدم

آخر الم زندگی ام تیر برآورد

تا خون من از خواب به صد حشر نخیزد

در سایه مژگان تو کردند شهیدم

هستی چمنی داشت ز آرایش عبرت