در سایه مژگان تو کردند شهیدم

آخر الم زندگی ام تیر برآورد

برداشت نفس آن همه زحمت که خمیدم

تا خون من از خواب به صد حشر نخیزد

هستی چمنی داشت ز آرایش عبرت

چون شمع گلی چند به نوک مژه چیدم

حیرت قفس خانه چشمم ، چه توان کرد