حیرت قفس خانه چشمم ، چه توان کرد

در سایه مژگان تو کردند شهیدم

هستی چمنی داشت ز آرایش عبرت

چون شمع گلی چند به نوک مژه چیدم

هرگه بهم آرم مژه قفل است کلیدم

بیدل چقدر سرمه نوا بود ندامت

کز سودن دست تو صدایی نشنیدم