کسی نگرفت از بخت سیه داد سپند من

ز هر جیبی که در دامن زدم تیغ دودم کردم

چه مقدار آنسوی تحقیق پر می زد شرار من

که هستی شمع را هم کشت تا سیر عدم کردم

تپیدم سوختم تا سرمه گشتن ناله هم کردم

ندامت برد از آیینه ام زنگ هوس بید ل

به سودن های دست این صفحه را پاک از رقم کردم