پیری به دوشم آخر سرمشق لغزشی بست

محراب کبر گردید دوشی که خم نکردم

از بسکه نقد هستی سرمایه عدم داشت

هر چند صرف کردم یک ذره کم نکردم

تا سرنگون نگشتم جهد قلم نکردم

رنگ پریده یکسر محمل کش بهار است

از خود رمیدم اما جز با تو رم نکردم