که می داند ز شغل سبحه بی زنار می گردم

نی بی برگ من هنگامه چندین نوا دارد

ز بی بال وپری سر تا قدم منقار می گردم

ز اشک افشانی شمعم وفا بر خویش می لرزد

تعلق از غبار جسم بیرونم نمی خواهد

به رنگ سایه آخر محو این دیوار می گردم

تو حرفی نذر لب کن تا دلی خالی کنم من هم