ز اشک افشانی شمعم وفا بر خویش می لرزد

که درهر لغزش پا اندکی هموار می گردم

نی بی برگ من هنگامه چندین نوا دارد

ز بی بال وپری سر تا قدم منقار می گردم

که می داند ز شغل سبحه بی زنار می گردم

تعلق از غبار جسم بیرونم نمی خواهد

به رنگ سایه آخر محو این دیوار می گردم