ز بی بال وپری سر تا قدم منقار می گردم

به عجز خامه می فرسایدم مشق سیهکاری

که درهر لغزش پا اندکی هموار می گردم

نی بی برگ من هنگامه چندین نوا دارد

ز اشک افشانی شمعم وفا بر خویش می لرزد

که می داند ز شغل سبحه بی زنار می گردم

تعلق از غبار جسم بیرونم نمی خواهد