تعلق از غبار جسم بیرونم نمی خواهد

ز بی بال وپری سر تا قدم منقار می گردم

ز اشک افشانی شمعم وفا بر خویش می لرزد

که می داند ز شغل سبحه بی زنار می گردم

به رنگ سایه آخر محو این دیوار می گردم

تو حرفی نذر لب کن تا دلی خالی کنم من هم

که بر خود همچو کوه از بی صدایی بار می گردم