به رنگ سایه آخر محو این دیوار می گردم

ز اشک افشانی شمعم وفا بر خویش می لرزد

که می داند ز شغل سبحه بی زنار می گردم

تعلق از غبار جسم بیرونم نمی خواهد

تو حرفی نذر لب کن تا دلی خالی کنم من هم

که بر خود همچو کوه از بی صدایی بار می گردم

هوس صبری ندارد ورنه از سیر گل و گلشن