اعتبار هستی ام این بس که در چشم تمیز

عافیت می خواست غفلت بر دم خنجر زدم

شور این افسانه سازان درد سر بسیار داشت

با تغافل ساختم حرفی به گوش کر زدم

خیمه ای چون سایه از نقش قدم برتر زدم

پن تماشاخانه حیرت رهایی مشکلست

چون مژه بیدل عبث دامان وحشت برزدم