از هجوم دود گردابی به چشم تر زدم

پای تا سر نشئه ام از فیض ناکامی مپرس

آرزویم هر قدر خون گشت من ساغر زدم

شبنم من زبن گلستان رنگی و بویی نیافت

آسمان بی بضاعت ساز یک بستر نداشت

تکیه ای چون ماه نو بر پهلوی لاغر زدم

بر صف آرای تعلق بود اسباب جهان