آخر از ضبط نفس صبح قیامت زا شدم

هر بن مویم تماشاخانه دیدار بود

عاقبت صرف نگه چون شمع سرتا پا شدم

خامشیهایم جهانی را به شور دل گرفت

ای خوش آن وحدت کزو نتوان عبارت باختن

می زند کثرت ز نامم جوش تا تنها شدم

داغ نیرنگم ، مپرس از مطلب نایاب من