خواه عشرت ، خواه غم ، خواهی خزان، خواهی بهار

زین چمن بیش از نفس دیگر چه رویاند عدم

گرد وهمی آشیان در بال عنقا بسته ام

آه از آن روزی که بر ما دامن افشاند عدم

هرچه پیش آید وجود است آنچه پس ماند عدم

قاصد ملک خیالم از تک و پویم مپرس

هرکجایم می فرستد باز می خواند عدم