هرچه پیش آید وجود است آنچه پس ماند عدم

گرد وهمی آشیان در بال عنقا بسته ام

آه از آن روزی که بر ما دامن افشاند عدم

خواه عشرت ، خواه غم ، خواهی خزان، خواهی بهار

قاصد ملک خیالم از تک و پویم مپرس

هرکجایم می فرستد باز می خواند عدم

خلوت تنزیه و این سامان کدورت حیرت است