قاصد ملک خیالم از تک و پویم مپرس

آه از آن روزی که بر ما دامن افشاند عدم

خواه عشرت ، خواه غم ، خواهی خزان، خواهی بهار

هرچه پیش آید وجود است آنچه پس ماند عدم

هرکجایم می فرستد باز می خواند عدم

خلوت تنزیه و این سامان کدورت حیرت است

گرد ما عمریست از خود دور می راند عدم