هرکجایم می فرستد باز می خواند عدم

خواه عشرت ، خواه غم ، خواهی خزان، خواهی بهار

هرچه پیش آید وجود است آنچه پس ماند عدم

قاصد ملک خیالم از تک و پویم مپرس

خلوت تنزیه و این سامان کدورت حیرت است

گرد ما عمریست از خود دور می راند عدم

یک نفس اظهار و یک عالم غبار ما و من