یک نفس اظهار و یک عالم غبار ما و من

هرکجایم می فرستد باز می خواند عدم

خلوت تنزیه و این سامان کدورت حیرت است

گرد ما عمریست از خود دور می راند عدم

چشم ما زین بیشتر دیگر چه پوشاند عدم

مرگ هم از فتنه خلد و جحیم آسوده نیست

کاش این گردی که ما دارپم بنشاند عدم