کاش این گردی که ما دارپم بنشاند عدم

یک نفس اظهار و یک عالم غبار ما و من

چشم ما زین بیشتر دیگر چه پوشاند عدم

مرگ هم از فتنه خلد و جحیم آسوده نیست

ما و من چیزی نکرد انشا که باید فهم کرد

می نویسد هستی ام سطری که می خواند عدم

همچو بوی گل ز نقد ما فنا سرمایگان