می نویسد هستی ام سطری که می خواند عدم

مرگ هم از فتنه خلد و جحیم آسوده نیست

کاش این گردی که ما دارپم بنشاند عدم

ما و من چیزی نکرد انشا که باید فهم کرد

همچو بوی گل ز نقد ما فنا سرمایگان

هم ز خود گیرد شمار آنچه بستاند عدم

گفتگو بسیار دارد آن دهان بی نشان