همچو بوی گل ز نقد ما فنا سرمایگان

کاش این گردی که ما دارپم بنشاند عدم

ما و من چیزی نکرد انشا که باید فهم کرد

می نویسد هستی ام سطری که می خواند عدم

هم ز خود گیرد شمار آنچه بستاند عدم

گفتگو بسیار دارد آن دهان بی نشان

هوش معذور است اینجا تا چه فهماند عد م