خلوت تنزیه و این سامان کدورت حیرت است

هرچه پیش آید وجود است آنچه پس ماند عدم

قاصد ملک خیالم از تک و پویم مپرس

هرکجایم می فرستد باز می خواند عدم

گرد ما عمریست از خود دور می راند عدم

یک نفس اظهار و یک عالم غبار ما و من

چشم ما زین بیشتر دیگر چه پوشاند عدم