هم ز خود گیرد شمار آنچه بستاند عدم

ما و من چیزی نکرد انشا که باید فهم کرد

می نویسد هستی ام سطری که می خواند عدم

همچو بوی گل ز نقد ما فنا سرمایگان

گفتگو بسیار دارد آن دهان بی نشان

هوش معذور است اینجا تا چه فهماند عد م

لعبت خاکیم بیدل جوهر فطرت کجاست