ای قناعت پا به دامن کش که چشم حرص دون

می تواند کوه یاقوت جگر گرداندم

خاک هم گاهی به رنگ صبح گردی می کند

فقر می ترسم به استغنا سپر گرداندم

کاسه ای دارد مبادا دربه در گرداندم

هم به زیر پایم آب و دانه خرمن می کند

آنکه بیرون قفس بی بال و پر گرداندم