چو طاووس از عدم بر بال و پرگلجام می بندم

جنون هرزه فکری از خمارم برنمی آرد

اگر پیچم به خود مضمون خط جام می بندم

درین ظلمت سرا تا راه پروازی کنم روشن

دم صبحم به شور ساز امکان برنمی آید

چو شب در سرمه می خوابم زبان عام می بندم

حیا از آبرو نگذشت و من از حرص دون همت