بر این یک قطره عمری شد پل ابرام می بندم

دم صبحم به شور ساز امکان برنمی آید

چو شب در سرمه می خوابم زبان عام می بندم

حیا از آبرو نگذشت و من از حرص دون همت

اگر این است بیدل جرات جولان شهرتها

نگین را همچو سنگ آخر به پای نام می بندم