ز عرض جسم که ننگ شعور هستی بود

ز یاس دست و دلی داشتم به هم سودم

ز زندگی چه نشاط آرزو کنم یارب

چو عمر رفته سراپا زیان بی سودم

به غیر خاک دگر بر عدم چه افزودم

تو خواه شخص عدم گوی خواه بیدل گیر

در آن بساط که چیزی نبود من بودم