رنگیست که من صبح ازل باخته بودم

زا ن ناله که شب بی رخت افراخته بودم

درگردن گردون رسن انداخته بودم

این عالم آشفته که هستی است غبارش

پرواز غبارم پر طاووس ندارد

همدوش خیالت نفسی تاخته بودم

هیهات که فردا چه شناسم من غافل