به راه تو یک اشک غلتیده بودم

شبی کز خیال توگل چیده بودم

هماغوش صد جلوه خوابیده بودم

چرا آب گوهر نباشد غبارم

نهان از تو می باختم با تو عشقی

تو فهمیده بودی نفهمیده بودم

کس آیینه دارت نشد ورنه من هم