غبار دامن هر موج نیست قطره من

چو احتیاج سراپا لب سوال خودم

ز چینی آفت بی آبی ام مشو ای حرص

که من طراوت لب خشکی سفال خودم

چو اشک در گره صافی زلال خودم

رسیده ضعف بجایی که همچو شمع خموش

شکست رنگ نهان کرد زیر بال خودم