رسیده ضعف بجایی که همچو شمع خموش

که من طراوت لب خشکی سفال خودم

غبار دامن هر موج نیست قطره من

چو اشک در گره صافی زلال خودم

شکست رنگ نهان کرد زیر بال خودم

بهار نازم و کس محرم تماشا نیست

به صد خیال یقین شد که من خیال خودم