بهار نازم و کس محرم تماشا نیست

چو اشک در گره صافی زلال خودم

رسیده ضعف بجایی که همچو شمع خموش

شکست رنگ نهان کرد زیر بال خودم

به صد خیال یقین شد که من خیال خودم

وداع ساز نموده ست ضعف پیکر من

خم اشارتی از ابروی هلال خودم