چندانکه ز دل آه کشم تار کشیدم

عالم همه در چشم من از یاس سیه شد

جز کسوت پایم به بر دهر ندیدم

آماج جهان ستمم کرد ندامت

دیوانه ام امروز به پیش که بنالم

ای کاش عدم بشنود آواز بعیدم

جانا ز خیال تو به خود ساخته بودم