صد عدم از جلوه زار هستی آن سو می پرم

بس که در هجر تو فرسود از ضعیفی پیکرم

می توان از موی چینی سایه کردن بر سرم

گر پری از شیشه بیرونست من بیرون ترم

مستی حیرت خروشم آنقدر بی پرده نیست

موج می دارد رگ خوابی به چشم ساغرم