بیمار یاس بر که برد شکوه الم

من خاک ره به سر چه کنم خاک بر سرم

پوشید چشم از دو جهان گرد رفتنش

آیینه نقش پاست به هر سو که بنگرم

داغم ز ناله ای که تهی کرد بسترم

زبن عاجزی کسی چه به حالم نظر کند

سوزن به دیده می شکند جسم لاغرم