زبن عاجزی کسی چه به حالم نظر کند

آیینه نقش پاست به هر سو که بنگرم

بیمار یاس بر که برد شکوه الم

داغم ز ناله ای که تهی کرد بسترم

سوزن به دیده می شکند جسم لاغرم

فریاد من ز شمع به گوش که می رسد

هر چند بال ناله کشم رنگ بی پرم