سوزن به دیده می شکند جسم لاغرم

بیمار یاس بر که برد شکوه الم

داغم ز ناله ای که تهی کرد بسترم

زبن عاجزی کسی چه به حالم نظر کند

فریاد من ز شمع به گوش که می رسد

هر چند بال ناله کشم رنگ بی پرم

گرمی در آتش تب و تابم نفس گداخت